Merhaba sevgilim, aslında bu yazıları sana yazıyormuş gibi yazmaktan sıkıldım.Aslında içimden ne adını anmak geliyor ne varlığını hatırlamak. İnsan neden istesin en mutlu anlarında, en mutlu anılarında yanında olan kişiyi unutmayı, düşündürücü değil mi? Sana dair iyi şeyleri hatırlamamayı o kadar istiyorum ki. Ve beni düşürdüğün şu durumu kimse anlayamayacak biliyor musun? En yakınım dahi olsa böyle bir şeyi yaşamayan biri olduğu sürece anlayamayacak. Artık ne bulunduğum konumdan ne yaşadığım hayattan ne hislerimden hiçbir şeyden memnun değilim. Bunun sebebi tabi ki sen değilsin.Bunun sebebi tamamen benim. Sana hala yazıyorum, hala en ufak bir işaretinde "Benim onu unutmamamı istiyor o yüzen yaptı bunu." diyorum. Ne saçmalıyorum? Sana dair hissettiğimin zerresinden haberin yok. Bu sevgi değil, bu aşk değil. Bu kıskançlık hiç değil. Bu kendine yakıştıramama, bu gururuna yedirememe, bu hayatımın en güzel günleri olabileceği yerde bunları düşünüp kendi kendini yediğimi bildiğim için duyduğum pişmanlık. Bu duyguların hiçbirine bile değmezsin biliyorum. Daha uzun süre benimle olsan, daha uzun süre benim olmuş olsan sona geldiğimizde daha çok canım yanacaktı biliyorum, sana dair her arkadaşım her dediği kelimede harfiyen haklıymış biliyorum, bunların hiçbirine değmezsin biliyorum.En acısı beni hiçbir zaman sevmedin, hiçbir zaman senin için farklı olmadım ve her söylediğin kelime düşüncelerine hislerine çok uzaktı bunu da biliyorum. Ama en azından bunları görmememi sağlasaydın, en azından bunları yaşamamamı sağlayacak kadar düşünceli olabilseydin.En azından şöyle günlerimi böyle zırvalarla harcamamın sebebi sen olmasaydın. Sen özeldin, sen farklıydın. Belki anlamıyorsun ama sen ilkimdin. Ben sana bu konuda asla yalan söylemedim. Yalan söylenmesini de asla hak etmedim en azından bu konuda rahat içim. Ama diyorum ya keşke nefretinden sevgisine tut bütün bu hislerimi hak edebilecek kadar benim olabilseydin.
12.08.2013 *firstlady
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder