Hoscakal

Gittin. Bekledigimden dusundugumden daha kolay oldu gidisini kabullenmek. Her kose basinda olmadigini bilmek. Zor alisirim sanardim ama ben zaten bilmem kac yilimi seni gormemeye calisarak gecirmisim. Gormeyi isteyipte yasak oldugunu hatirlaya hatirlaya ogretmisim kendime alismayi. Her bakisinda, her bana dalisinda kendimi huzurlu hissetmek hem cok yabanci hem de cok uzak simdi. Ama istemez miydim son bir kez sarilip veda etmeyi? Kokunu icime cekmeyi, hayatim boyunca belki hic gormeyecegime bile bile sarilmayi istemez miydim? Cok zor olurdu. Belkide dayanilmaz olurdu. Ama biterdi. Eminim ki yasananlari bir tarafa birakirdik ve hayatim boyunca bir daha gormemeyi dileyebilirdim. Keske silebilsem her aniyi zihnimden. Hatirlamak degil de, unutmak mumkun olsa. En ufak ayrintida onlarca sey gelmese aklima. Hayatimin en guzel gunleriyle, en kotu gunlerini telafi edebilsem. Sevebilsem yine. Gercekten sevebilsem yani. Baglilik alismislik nefret kin pismanlik olmadan. Nefret etmek yipratiyor insani. Nefret etmek insanlarin geri kalanini sevebilme ihtimalini azaltiyor. Beyninin en ücra ama en keskin yerinde bir otobana yerlesiyor nefret. Butun anilar ustunden geciyor. Bu yuzden zamanla nefret etmeyi birakmak gerekiyor. Yeniden sevebilmek gerekiyor. Belki affetmek degil ama, sindirmek gerekiyor. Elden gelen bir sey olmadigini ve bu saatten sonra firtina kopsada yaprak oynatmayacagini kavramak gerekiyor. Neyse, mutlu ol kahramanim. Ama beni hic unutma. Her kiza sarildiginda ben geleyim aklina belki kokumu unutmussundur bir yerlerde duyunca gelir burnuna hatirlarsin. Kader hep bizden yana. Unutturmaz beni sana biliyorum. Sanirim benim unutmami beklemekte sacma. Hoscakal.

Vazgectim

Her Sezen sarkisiyla uymak zorunda miydin sevgilim? Her Sezen sarkisinda hatirlatmak zorunda miydin kendini?

Ben ki senden once sarkilara anlam yuklemeden dinleyen insan, sen ki bu sarkilarin bana hatirlatacagini aklimin ucundan bile geciremedigim adam. Ve oyle bir ruh hali ki hala kabullenemeyen, hala kendine yediremeyen. Hala ayriligi kendine yakistiramayan, hala ayrilik kelimesini bize yakistiramayan. Hala aklindan seninle ilgili seyleri atamayan, hala atmak istemeyen. Ve o kadar aci ki; sesini unutmayi bile kabullenemedigin insanin, burnunda hala kokusu tuten insanin, hala ellerini vucudunda hissettigin insanin su an bi baskasinin olabilicegini dusunmek. Ve asil aci olan; sana dair ne varsa hic birinin onun icin ozel olmadigini bilmek. Sana yazdigi sana soyledigi cumleleri harfiyen baskalarina da soyleyecegini hatta soyledigini bilmek. Sana seslendigi gibi baskasina da seslenecegini bilmek. En agiri da su ki seni de baskalarini unuttugu gibi unutacagini bilmek, belki de coktan unuttugunu. Ama her seye ragmen denklemin esitliginin karsi tarafinda bi eleman daha var, zaman. Zaman o kadar ilginc ki, zaman o kadar tutarsiz. Zaman senden benden tutarsiz. Zaman kullanmayi bilene, aciyi gecirmede bire bir. Ama sen buna da izin vermedin, gecmesine izin vermedin, unutmama, iyilesmeme izin vermedin. Vazgecemedim senden, vazgeciremedim kendimi. Dusunmedigine, umursamadigina adim kadar emindim, adim kadar eminim. Ama bi hareketine bakti ben yine adimi unuttum. Beni dusunuyo dedim, beni seviyo, beni umursuyo, o kadar kolay degildi unutmak biliyodum. Neden kendini kandirirsin dimi? Neden kendi yalanina inanmaya yatkin bu kadar beyin? Ama ben sunu anladim ki senin hayatimdan cikmakta gozun yok, bu ne umursadigin icin ne sevdigin ne deger verdigin icin. Bu, sen oldugun icin. Bu, benim bu halde olmam hosuna gittigi icin. Ama ben de eminim ki artik hayatimdan cikmani istemiyorum, nerde olursan ne sifatla olursan ol hayatimda ol. Ama bil ki ben vazgectim artik, benim artik kendime saygim kalmadi cunku. Insan kendine defalarca verdigi sozu tutamaz mi? Tutamiyomus. O yuzden ben soz vermiyorum artik, sana dair hic bi konuda boyumu asicak sozler vermiyorum, sen olunca kendimi

unutuyorum cunku. Nasil celiski dimi? Ama Sezen bile celismis kendiyle, daha dogrusu hisleriyle. "Ah bu koku, bu ten, bu dokunus; ah bu delilik sarsar bedenimi" demis kalbi benim kalbim gibi. Ama sonra kalbi yuzunden cok yorulmus beynine gelmis sarki sozlerini tamamlama sirasi, beyni de benim beynim gibi demis ki: "Vazgectim gozlerinden, vazgectim sozlerinden"..

00.23  *firstlady